Geçmişin anılarına hapsolmuş, dış dünyaya kapalı ve kendi belirsizliği içinde kaybolduğu için ne kendisi ne de başkası tarafından tam olarak anlaşılamayan bir insanın derin yalnızlığını özetler.

İçindeki zehri ve acıyı serbest bırak, beklemeyi bırak, kendini şimdi yenile ve içindeki güzelliği ortaya çıkar.

Şair, zihnini ve kalbini saran geçmiş bir aşkın ağırlığıyla içsel bir tutsaklık yaşar.